تحلیل آسیب پذیری CVE-2024-21338
Vulnerlab
2026-02-25
آسیب پذیری‌های تحلیل شده
جدیدترین آزمایشگاه
آخرین مسابقات
آخرین مقالات
چکیده – فازینگ (Fuzzing) به عنوان یکی از پرکاربردترین تکنیک‌های آزمون نرم‌افزار، با تولید تعداد زیادی ورودی آزمون (Test Input) می‌تواند طیف متنوعی از نقاط ضعف موجود در یک برنامه، از جمله باگ‌های نرم‌افزاری (Software Bugs) و آسیب‌پذیری‌ها (Vulnerabilities) را شناسایی کند. به دلیل اثربخشی این روش، فازینگ به عنوان روشی ارزشمند برای کشف و شکار باگ (Bug Hunting) شناخته می‌شود. در این مقاله، ضمن ارائه مروری بر فازینگ که
چکیده – فازینگ جعبه‌خاکستری هدایت شده مبتنی بر پوشش (Coverage-Guided Greybox Fuzzing) به یکی از رایج‌ترین تکنیک‌های کشف باگ‌های (Bug) نرم‌افزاری تبدیل شده است. معیار پوشش (Coverage Metric) که نحوه انتخاب بذرهای (Seed) جدید توسط فازر را تعیین می‌کند، پارامتر اساسی فازینگ است و می‌تواند به طور قابل‌توجهی بر نتایج تأثیر بگذارد. هرچند پژوهش‌های متعددی درباره اثربخشی معیارهای پوشش مختلف بر آزمون نرم‌افزار انجام شده، اما اطلاعات اندکی درباره تأثیر
چکیده – فازینگ (Fuzzing) به یکی از مؤثرترین تکنیک‌های خودکار برای کشف آسیب‌پذیری‌ها و باگ‌های (bug) نرم‌افزاری تبدیل شده است. با وجود سال‌ها پژوهش که جنبه‌های مختلف این حوزه را هدف قرار داده‌اند، ارزیابی میزان پیشرفت واقعی فازینگ در گذر زمان همچنان چالش‌برانگیز است. در این مقاله، ما یک تحلیل تجربی در مقیاس وسیع از روند پیشرفت فازینگ ارائه می‌دهیم که بر پایه ++AFL انجام شده است؛ پیشرفته‌ترین فازری که
چکیده – فازینگ (Fuzzing) در سال‌های اخیر به یکی از مؤثرترین و پرکاربردترین روش‌های کشف خودکار آسیب‌پذیری‌های نرم‌افزاری تبدیل شده است. با این حال، علی‌رغم انتشار پژوهش‌های فراوان و توسعه مستمر ابزارها و تکنیک‌های جدید، به نظر می‌رسد پیشرفت عملی این حوزه متوقف یا کُند شده است.. بسیاری از فازرها (Fuzzers) مدعی بهبود کارایی از طریق به‌کارگیری روش‌ها و تکنیک‌های پیچیده هستند، اما میزان اثربخشی واقعی این نوآوری‌ها در سناریوهای
چکیده – بسیاری از برنامه‌های دنیای واقعی، فایل‌های بسیار ساختاریافته (highly structured) و پیچیده را به عنوان ورودی دریافت می‌کنند. آزمون خودکار چنین برنامه‌هایی، مسئله‌ای پیچیده و غیر بدیهی است. چنانچه ورودی آزمون با قالب فایل مشخص مطابقت نداشته باشد، برنامه یک خطای تجزیه‌گر (parser error) بازمی‌گرداند. در فازینگ جعبه سفید مبتنی بر اجرای نمادین (symbolic execution-based whitebox fuzzing)، کدهای مربوط به مدیریت این خطاها می‌توانند به یک عامل اتلاف
چکیده – مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) به دلیل توانایی بالای خود در تولید متونی شبیه به انسان، به طور گسترده در کاربردهای گوناگونی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. با این حال، حملات تزریق پرامپت (یا تزریق سریع – prompt injection) که شامل بازنویسی دستورالعمل‌های اصلی مدل با پرامپت‌های مخرب برای دستکاری متن تولید شده است، نگرانی‌های قابل توجهی را در مورد امنیت و قابلیت اطمینان این مدل‌ها ایجاد کرده است. اطمینان
فازینگ شامل تعداد زیادی تصمیم‌گیری است که برای به حداکثر رساندن کارایی، به پارامترهای دقیق و از پیش‌تنظیم شده نیاز دارند. این موضوع به ویژه در فازینگ هستهٔ سیستم‌عامل اهمیت بیشتری دارد، زیرا (۱) هسته‌های سیستم عامل بسیار بزرگ و پیچیده‌اند، (۲) رابط فراخوانی سیستمی (syscall) خاصی دارند که نیازمند مدیریت ویژه است (مثلاً کدگذاری وابستگی‌های صریح بین syscallها)، و (۳) رفتار ورودی‌ها (یعنی تست‌کیس‌ها) به دلیل ماهیت حالت‌مند هسته‌ها
فازینگ جعبه خاکستری هدایت شده (Directed Greybox Fuzzing یا DGF) رویکردی مؤثر است که با استفاده از نقاط هدف از پیش تعریف شده، برای تقویت آزمون نواحی آسیب‌پذیر کد طراحی شده است. روش‌های پیشرفته DGF با بازتعریف و بهینه‌سازی معیار برازندگی (fitness metric) تلاش می‌کنند به‌صورت دقیق و سریع به نقاط هدف برسند. با این حال، بهینه سازی‌های معیار برازندگی عمدتاً بر الگوریتم‌های ابتکاری متکی هستند که معمولاً به اطلاعات
پیاده‌سازی‌های پروتکل‌های شبکه، به عنوان اجزای اساسی سامانه‌های ارتباطات اطلاعاتی، از اهمیت حیاتی در حوزه امنیت برخوردارند. به دلیل کارایی بالا و سطح بالای خودکارسازی، فازینگ به یکی از روش‌های پرکاربرد برای شناسایی آسیب‌پذیری‌های امنیتی پروتکل‌ها تبدیل شده است. با این حال، تکنیک‌های موجود فازینگ پروتکل با چالش اساسی تولید ورودی‌های باکیفیت مواجه هستند. ما برای حل این مشکل، در این مقاله، MSFuzz را معرفی می‌کنیم؛ روشی برای فازینگ پروتکل
پروتکل‌های شبکه، به عنوان قوانین ارتباطی بین دستگاه‌های شبکه کامپیوتری، پایه و اساس عملکرد عادی شبکه‌ها هستند. با این حال، مسائل امنیتی ناشی از نقص‌های طراحی و آسیب‌پذیری‌های پیاده‌سازی در پروتکل‌های شبکه، خطرات قابل توجهی را برای عملیات و امنیت شبکه ایجاد می‌کنند. فازینگ پروتکل شبکه یک تکنیک مؤثر برای کشف و کاهش نقص‌های امنیتی در پروتکل‌های شبکه است. این تکنیک به لطف حداقل نیاز به دانش قبلی از هدف
چکیده – فازینگ (Fuzzing) به عنوان یکی از پرکاربردترین تکنیک‌های آزمون نرم‌افزار، با تولید تعداد زیادی ورودی آزمون (Test Input) می‌تواند طیف متنوعی از نقاط ضعف موجود در یک برنامه، از جمله باگ‌های نرم‌افزاری (Software Bugs) و آسیب‌پذیری‌ها (Vulnerabilities) را شناسایی کند. به دلیل اثربخشی این روش، فازینگ به عنوان روشی ارزشمند برای کشف و شکار باگ (Bug Hunting) شناخته می‌شود. در این مقاله، ضمن ارائه مروری بر فازینگ که
چکیده – فازینگ جعبه‌خاکستری هدایت شده مبتنی بر پوشش (Coverage-Guided Greybox Fuzzing) به یکی از رایج‌ترین تکنیک‌های کشف باگ‌های (Bug) نرم‌افزاری تبدیل شده است. معیار پوشش (Coverage Metric) که نحوه انتخاب بذرهای (Seed) جدید توسط فازر را تعیین می‌کند، پارامتر اساسی فازینگ است و می‌تواند به طور قابل‌توجهی بر نتایج تأثیر بگذارد. هرچند پژوهش‌های متعددی درباره اثربخشی معیارهای پوشش مختلف بر آزمون نرم‌افزار انجام شده، اما اطلاعات اندکی درباره تأثیر
چکیده – فازینگ (Fuzzing) به یکی از مؤثرترین تکنیک‌های خودکار برای کشف آسیب‌پذیری‌ها و باگ‌های (bug) نرم‌افزاری تبدیل شده است. با وجود سال‌ها پژوهش که جنبه‌های مختلف این حوزه را هدف قرار داده‌اند، ارزیابی میزان پیشرفت واقعی فازینگ در گذر زمان همچنان چالش‌برانگیز است. در این مقاله، ما یک تحلیل تجربی در مقیاس وسیع از روند پیشرفت فازینگ ارائه می‌دهیم که بر پایه ++AFL انجام شده است؛ پیشرفته‌ترین فازری که
چکیده – فازینگ (Fuzzing) در سال‌های اخیر به یکی از مؤثرترین و پرکاربردترین روش‌های کشف خودکار آسیب‌پذیری‌های نرم‌افزاری تبدیل شده است. با این حال، علی‌رغم انتشار پژوهش‌های فراوان و توسعه مستمر ابزارها و تکنیک‌های جدید، به نظر می‌رسد پیشرفت عملی این حوزه متوقف یا کُند شده است.. بسیاری از فازرها (Fuzzers) مدعی بهبود کارایی از طریق به‌کارگیری روش‌ها و تکنیک‌های پیچیده هستند، اما میزان اثربخشی واقعی این نوآوری‌ها در سناریوهای
چکیده – بسیاری از برنامه‌های دنیای واقعی، فایل‌های بسیار ساختاریافته (highly structured) و پیچیده را به عنوان ورودی دریافت می‌کنند. آزمون خودکار چنین برنامه‌هایی، مسئله‌ای پیچیده و غیر بدیهی است. چنانچه ورودی آزمون با قالب فایل مشخص مطابقت نداشته باشد، برنامه یک خطای تجزیه‌گر (parser error) بازمی‌گرداند. در فازینگ جعبه سفید مبتنی بر اجرای نمادین (symbolic execution-based whitebox fuzzing)، کدهای مربوط به مدیریت این خطاها می‌توانند به یک عامل اتلاف
چکیده – مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) به دلیل توانایی بالای خود در تولید متونی شبیه به انسان، به طور گسترده در کاربردهای گوناگونی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. با این حال، حملات تزریق پرامپت (یا تزریق سریع – prompt injection) که شامل بازنویسی دستورالعمل‌های اصلی مدل با پرامپت‌های مخرب برای دستکاری متن تولید شده است، نگرانی‌های قابل توجهی را در مورد امنیت و قابلیت اطمینان این مدل‌ها ایجاد کرده است. اطمینان
فازینگ شامل تعداد زیادی تصمیم‌گیری است که برای به حداکثر رساندن کارایی، به پارامترهای دقیق و از پیش‌تنظیم شده نیاز دارند. این موضوع به ویژه در فازینگ هستهٔ سیستم‌عامل اهمیت بیشتری دارد، زیرا (۱) هسته‌های سیستم عامل بسیار بزرگ و پیچیده‌اند، (۲) رابط فراخوانی سیستمی (syscall) خاصی دارند که نیازمند مدیریت ویژه است (مثلاً کدگذاری وابستگی‌های صریح بین syscallها)، و (۳) رفتار ورودی‌ها (یعنی تست‌کیس‌ها) به دلیل ماهیت حالت‌مند هسته‌ها
فازینگ جعبه خاکستری هدایت شده (Directed Greybox Fuzzing یا DGF) رویکردی مؤثر است که با استفاده از نقاط هدف از پیش تعریف شده، برای تقویت آزمون نواحی آسیب‌پذیر کد طراحی شده است. روش‌های پیشرفته DGF با بازتعریف و بهینه‌سازی معیار برازندگی (fitness metric) تلاش می‌کنند به‌صورت دقیق و سریع به نقاط هدف برسند. با این حال، بهینه سازی‌های معیار برازندگی عمدتاً بر الگوریتم‌های ابتکاری متکی هستند که معمولاً به اطلاعات
پیاده‌سازی‌های پروتکل‌های شبکه، به عنوان اجزای اساسی سامانه‌های ارتباطات اطلاعاتی، از اهمیت حیاتی در حوزه امنیت برخوردارند. به دلیل کارایی بالا و سطح بالای خودکارسازی، فازینگ به یکی از روش‌های پرکاربرد برای شناسایی آسیب‌پذیری‌های امنیتی پروتکل‌ها تبدیل شده است. با این حال، تکنیک‌های موجود فازینگ پروتکل با چالش اساسی تولید ورودی‌های باکیفیت مواجه هستند. ما برای حل این مشکل، در این مقاله، MSFuzz را معرفی می‌کنیم؛ روشی برای فازینگ پروتکل
پروتکل‌های شبکه، به عنوان قوانین ارتباطی بین دستگاه‌های شبکه کامپیوتری، پایه و اساس عملکرد عادی شبکه‌ها هستند. با این حال، مسائل امنیتی ناشی از نقص‌های طراحی و آسیب‌پذیری‌های پیاده‌سازی در پروتکل‌های شبکه، خطرات قابل توجهی را برای عملیات و امنیت شبکه ایجاد می‌کنند. فازینگ پروتکل شبکه یک تکنیک مؤثر برای کشف و کاهش نقص‌های امنیتی در پروتکل‌های شبکه است. این تکنیک به لطف حداقل نیاز به دانش قبلی از هدف
