۱. مقدمه
در اوایل سپتامبر ۲۰۲۶، شرکت میکروتیک مجموعهای از بهروزرسانیهای امنیتی مهم را برای سیستمعامل RouterOS منتشر کرد. این بهروزرسانیها چند آسیبپذیری را برطرف میکردند که توسط تیم CERT Polska شناسایی و هماهنگسازی یا به عبارت دیگر زنجیره شده بودند. از میان این آسیبپذیریها، دو مورد با شناسههای CVE-2026-67279 و CVE-2026-86060 اهمیت ویژهای یافتند، زیرا در ترکیب با یکدیگر زنجیرهای به نام میکروتیک (MikroTrick) را تشکیل میدادند و موجب اخذ دسترسی از راه دور برای مهاجم میشدند. شواهد موجود نشان میدهد که این زنجیره پیش از انتشار عمومی پچها (حداقل از دوم سپتامبر ۲۰۲۶) در حملات واقعی مورد استفاده قرار گرفته است. هر دو آسیبپذیری در فهرست Known Exploited Vulnerabilities (KEV) آژانس CISA قرار گرفتهاند و رفع آنها در نسخههای 6.49.21، 7.23.4 و 7.24.2 (و همچنین 7.25) انجام شده است. در این سند به بررسی فنی دو آسیبپذیری فوق، وضعیت پچ، تحلیلهای منتشرشده و پیامدهای عملی آنها با جزئیات کامل و به صورت عملی خواهیم پرداخت.
۱.۱ زنجیره حمله میکروتیک و تاثیر کلی
زنجیره میکروتیک (MikroTrick) امکان کنترل کامل و بدون احراز هویت دستگاههای RouterOS را فراهم میکند، مشروط بر اینکه سرویس SSH دستگاه از شبکههای غیرقابل اعتماد (بهویژه اینترنت) قابل دسترس باشد. در این زنجیره، آسیبپذیری اول با شناسه CVE-2026-67279 با اکسپلویت پروتکل SSH و فرآیند rekey اجازه میدهد کلاینت بدون تکمیل احراز هویت به مرحله کانال و اجرای دستور برسد و در ادامه آسیبپذیری دوم با شناسه CVE-2026-86060 نیز از طریق تزریق آرگومان در مسیر لاگین و نام کاربری ساختگی (مانند -2)، امکان تغییر Trusted Policy Mask و ارتقای امتیاز کاربر به سطح کامل مدیریتی را فراهم میسازد.
- CVE-2026-67279 (نقص ماشین حالت SSH): با ارسال درخواست rekey پیش از تکمیل احراز هویت، سرور بهاشتباه از مرحله احراز هویت عبور کرده و اجازه باز کردن کانال session را بدون دریافت SSH_MSG_USERAUTH_SUCCESS میدهد. در این مرحله هنوز هویت و امتیاز معتبری تخصیص نیافته است.
- CVE-2026-86060 (تزریق آرگومان در login helper): پس از باز شدن کانال، نام کاربری ساختگی -2 به فرآیند login helper پاس داده میشود. این مقدار بهعنوان شماره file descriptor تفسیر شده و helper از FD 2 (که به PTY نشست متصل است) هویت جایگزین و policy mask را میخواند. مهاجم از طریق کانال SSH میتواند مقادیر دلخواه (از جمله policy کامل) را تزریق کند.
ترکیب این دو نقص باعث میشود یک اتصال SSH بدون هیچ اعتبارنامه یا کلید، به کنسول مدیریتی با سطح دسترسی کامل تبدیل شود. عملیات بعدی تحت هویت لاگشده به شکل <ssh:-2@<IP ثبت میشوند. تاثیر زنجیره از نظر عملیاتی بسیار بالا است، زیرا دستگاههای RouterOS غالبا در مرز شبکه (edge) قرار دارند. کنترل کامل دستگاه امکان موارد زیر را فراهم میکند:
- تغییر پیکربندی مسیریابی، فایروال و تونلها
- ایجاد کاربران و حفظ دسترسی پایدار (Persistence)
- مانیتورینگ یا دستکاری ترافیک عبوری
- استفاده از دستگاه بهعنوان نقطه دسترسی جانبی به شبکههای داخلی
شواهد عمومی نشان میدهد حملات موفق حداقل از 2 سپتامبر 2026 (یک روز پیش از انتشار پچها در 3 سپتامبر) آغاز شدهاند. نشانههای رایج شامل تلاش ناموفق ورود با کاربر -2، ایجاد کاربر ops با گروه full و در برخی موارد انتقال فایلهای تشخیصی بوده است. هر دو آسیبپذیری در فهرست CISA KEV قرار گرفتهاند.
در پیکربندی پیشفرض بسیاری از دستگاههای خانگی، سرویس SSH از اینترنت در دسترس نیست اما دستگاههایی که توسط مدیران بهصورت دستی SSH را اکسپوز کردهاند یا در محیطهای سازمانی بدون محدودیت مناسب قرار دارند، در معرض خطر مستقیم قرار میگیرند. پچهای منتشرشده (6.49.21، 7.23.4 و 7.24.2) هر دو نقص را برطرف میکنند، اما حذف persistence احتمالی ایجادشده پیش از بهروزرسانی نیازمند بررسی جداگانه پیکربندی است.
۱.۲ ملزومات اجرا و شرایط محیطی
اجرای موفق زنجیره میکروتیک به شرایط محیطی و پیشنیازهای مشخصی وابسته است. این شرایط هم از نظر دسترسی شبکه و هم از نظر وضعیت دستگاه هدف تعیینکننده هستند. قبل از ورود به جزئیات تحلیل این آسیبپذیری، بهتر است کل زنجیره را بهصورت یک مسیر هفت مرحلهای ببینیم. مرحلههای 1 و 2 یعنی اتصال TCP به پورت 22 و تبادل کلید اولیه (KEX) کاملا قانونی هستند اما از مرحله دو به بعد، نسخه آسیبپذیر RouterOS از استاندارد SSH جدا میشود.
مرحله سوم، تلاش احراز هویت با نام کاربری 2- است. این تلاش معمولا شکست میخورد اما نام در نشست باقی میماند. مرحله ۴، همان نقطه شکست مکانیزم rekey پیش از USERAUTH_SUCCESS است که با شناسه CVE-2026-67279 شناخته میشود. مرحله 5 کانال session و PTY را بدون هویت باز میکند. مرحلههای ۶ و ۷ مربوط به خواندن هویت و Policy Mask از file descriptor شماره ۲ و رسیدن به کنسول مدیریتی است که با شناسه CVE-2026-86060 شناخته میشود. در تصویر ۱، کادرهای نارنجی مرحله بدون احراز هویت هستند و کادرهای آبی مرحله تزریق هویت هستند.
شایان ذکر است، با توجه به تصویر ۱، اگر فقط تا مرحله ۵ پیش بروید، کانال باز است اما هنوز ادمین نیستید. خطر کامل وقتی است که مرحله 6 به login helper برسد. همچنین قربانی باید دارای نسخه آسیبپذیر RouterOS باشد. دستگاه باید یکی از نسخههای پیش از پچ را اجرا کند تا بتوان آن را مورد بهرهبرداری قرار داد. همچنین به این نکته نیز باید توجه کرد، اگر سرویس SSH از شبکههای غیرقابل اعتماد مسدود شده باشد، زنجیره قابل اجرا نیست (حتی روی نسخه آسیبپذیر). در برخی نسخههای 6.X، مرحله اول (عبور از احراز هویت) ممکن است موفق شود اما مرحله دوم (ارتقای کامل امتیاز) رفتار متفاوتی نشان دهد؛ با این حال، ریسک کلی همچنان بالا باقی میماند. در مجموع، ملزوم اصلی اجرای موفق، ترکیب نسخه آسیبپذیر RouterOS و دسترسی شبکهای به SSH است. سایر عوامل مانند وجود کاربران از پیش تعریفشده یا تنظیمات خاص تاثیری در موفقیت زنجیره ندارند.
۱.۳ اطلاعات اجمالی آسیبپذیری
جدول ۱: اطلاعات اجمالی آسیبپذیری CVE-2026-67279
شماره آسیبپذیری | CVE-2026-67279 |
امتیاز (CVSS) | 6.9 (CVSS 4.0) |
مولفه درگیر | MikroTik RouterOS: SSH Server (Pre-Authentication Rekey / Session Channel Path) |
نوع آسیبپذیری | Improper Enforcement of Behavioral Workflow (CWE-841) Authentication Bypass via SSH rekey |
قابلیت در صورت اکسپلویت | ایجاد/بازنویسی/بازسازی فایل بدون احراز هویت در فضای فایل مدیریتشده RouterOS (شامل فایلهای پشتیبانی، پیکربندی و دادههای تشخیصی) که زنجیرهشدن آن با CVE-2026-86060 منجرب به کنترل کامل بدون احراز هویت هدف خواهد شد. |
جدول ۲: اطلاعات اجمالی آسیبپذیری CVE-2026-86060
شماره آسیبپذیری | CVE-2026-86060 |
امتیاز (CVSS) | 9.8 (CVSS 3.1) |
مولفه درگیر | MikroTik RouterOS: SSH Login Path / Login Helper (Argument Handling) |
نوع آسیبپذیری | Argument Injection Improper Neutralization of Argument Delimiters (CWE-88) |
قابلیت در صورت اکسپلویت | افزایش سطح دسترسی به سطح کامل مدیریتی (تغییر Trusted Policy Mask) و در صورت زنجیرهشدن با CVE-2026-67279 منجرب به کنترل کامل دستگاه بدون احراز هویت (Administrative Takeover / RCE) خواهد شد. |
۱.۴ تحلیلهای از پیش ارائه شده
جدول ۳: تحلیلهای از پیش ارائه شده
نام تحلیلگر | تاریخ انتشار | لینک |
Sławomir Rozbicki (CERT Polska) | 22 September 2026 | https://cert.pl/en/posts/2026/09/mikrotrick-technical-analysis/ |
۱.۵ وضعیت Patch و نسخههای آسیبپذیر
جدول ۴: وضعیت Patch و نسخههای آسیبپذیر
برنامه | وضعیت |
RouterOS 6.x (Long-term) | نسخههای قبل از 6.49.21 آسیبپذیرند. رفع در 6.49.21 انجام شده است. |
RouterOS 7.x (Long-term) | نسخههای قبل از 7.23.4 آسیبپذیرند. رفع در 7.23.4 انجام شده است. |
RouterOS 7.x (Stable) | نسخههای 7.24 قبل از 7.24.2 آسیبپذیرند. رفع در 7.24.2 انجام شده است. |
RouterOS Development | نسخههای قبل از 7.25 beta 3 آسیبپذیرند. رفع در 7.25 beta 3 انجام شده است. |
۲. راهاندازی آزمایشگاه این سند
آزمایشها و تحلیلهای مرتبط با بهرهبرداری از این آسیبپذیریهای میکروتیک روی VMware Workstation با شبکه VMnet8 (حالت NAT) انجام شد. تصویر آماده CHR رسمی میکروتیک در این محیط در مرحله «Load system» متوقف میماند و به کنسول نمیرسد؛ بنابراین مسیر کاری به نصب از طریق ISO رسمی تغییر کرد. دو ماشین مجازی UEFI با دیسک NVMe در ابتدا ساخته شد:
- مهمان آسیبپذیر: RouterOS 7.23.3
- آدرس آیپی: 168.15.130
- دسترسی کنسول: VNC روی پورت 5907
- هویت تنظیمشده: ROS-LAB-7233
- مهمان وصلهشده: RouterOS 7.24.2
- آدرس آیپی: 168.15.129
- دسترسی کنسول: VNC روی پورت 5905
- هویت تنظیمشده: ros-lab-7242
در ادامه یک ماشین مجازی با فریمور UEFI و دیسک NVMe ایجاد و فایل ISO رسمی mikrotik-7.23.3.iso به آن متصل شد. پس از روشن کردن ماشین، بوت لودر rEFInd ظاهر میشود. انتخاب گزینه اول Boot Install RouterOS from ROUTEROS نصبکننده را از روی درایو مجازی اجرا میکند. در این مرحله هنوز هیچ سیستمعاملی روی دیسک نصب نشده و فقط منوی نصب نمایش داده میشود. فشردن Enter روی خط هایلایتشده، هسته RouterOS را با پارامترهای -install و -cdrom بارگذاری میکند و فرآیند نصب آغاز میشود.
همانطور که در تصویر ۳ قابل مشاهده است، این صفحه اثبات میکند ما در حال استفاده از ایزو رسمی میکروتیک نصب شده هستیم. پس از چند ثانیه، نصبکننده متنی RouterOS فهرست بستهها را نشان میدهد. بسته system از قبل با [X] انتخاب شده است. بقیه بستهها (wireless، container، dude و …) برای آزمایش SSH لازم نیستند. راهنمای بالا صفحه میگوید برای نصب محلی کلید i و برای لغو q فشرده شوند. در این آزمایش فقط بسته system نصب شد تا سطح حمله همان سرویسهای پیشفرض CHR/x86 باشد.
قابل ذکر است که حداقل مجموعه باینریهای مورد نیاز برای تحلیل این زنجیره (شامل sshd، login و libumsg.so) همان نسخههایی هستند که داخل بسته routeros-7.23.3.npk موجود در ISO رسمی قرار دارند. بنابراین نصب از ISO، باینریهای دقیقاً متناظر با نسخه آسیبپذیر را روی دیسک قرار میدهد.
نصبکننده دیسک NVMe را بهصورت dev/nvme0n1/ شناسایی کرده و هشدار میدهد که تمام دادههای موجود روی آن پاک خواهد شد. برای ادامه نصب باید پاسخ y داده شود. این صفحه دو نکته را تایید میکند. اول کنترلر NVMe بهدرستی به مهمان معرفی شده است و نصب روی همان دیسک ۱ گیگابایتی انجام میشود که پیشتر با ابزار vmware-vdiskmanager ساخته شده بود. اگر در صفحه هشدار پاکسازی دیسک پاسخ y داده نشود، نصب روی دیسک نوشته نمیشود. در این حالت، بوت بعدی با پیام «No Media» روی NVMe مواجه میشود و نشان میدهد که هیچ سیستمعاملی روی دیسک نصب نشده است.
پس از تأیید با y، نصبکننده دو پارتیشن (p1 و p2) ایجاد میکند، فایلسیستم RouterOS و پارتیشن بوت EFI را فرمت میکند و بسته system را روی دیسک مینویسد. نمایش پیام «Software installed» و سپس «Press ENTER to reboot» نشاندهنده پایان موفق نصب است.
پیام «open /dev/panics failed» در این میزبان مشاهده شد، اما مانع تکمیل نصب نشد و میتوان آن را نادیده گرفت. پس از این صفحه باید فایل ISO را از ماشین مجازی قطع کرد تا ریبوت بعدی از دیسک نصبشده انجام شود و نه دوباره از درایو مجازی.
از این نقطه به بعد، اندازه فایل دیسک VMDK از حدود 200 کیلوبایت (فقط هدر) به حدود 32 مگابایت افزایش یافت. این رشد نشان میدهد که سیستمعامل واقعاً روی دیسک نوشته شده است. ریبوت بعدی بدون اتصال ISO باید صفحه ورود RouterOS را نمایش دهد، نه دوباره منوی rEFInd نمایش داده شود. مشاهده متن MikroTik 7.23.3 (stable) و x86 Login: تأیید میکند که هسته و فضای کاربری همان نسخه آسیبپذیر مورد نظر (7.23.3) هستند. این مورد در تصویر 6 قابل مشاهده است.
کاربر پیشفرض admin با رمز عبور خالی است و تا زمانی که رمز تغییر داده نشود، با همین مشخصات میتوان وارد شد. مهلت آزمایشی نسخه x86 حدود 24 ساعت از زمان روشن بودن سیستم است. به همین دلیل اسنپشات Clean بلافاصله پس از انجام پیکربندی اولیه باید گرفته شود تا در حین تحلیل و بررسی دسترسی از دست نرود. اگر بهجای صفحه ورود RouterOS دوباره منوی نصب ظاهر شود، یا فایل ISO هنوز به ماشین مجازی متصل است یا پارتیشن بوت EFI (ESP) بهدرستی نوشته نشده است.
همانطور که در تصویر ۷ قابل مشاهده است، اگر همه چیز به درستی نصب و پیکربندی شده باشد، پس از ورود به کنسول، مشخصات سیستم با دستورات /system resource print و /ip address print قابل نمایش است. خروجی نشان میدهد نسخه نصبشده 7.23.3 (stable) است، زمان ساخت آن 2026-07-30 11:17:12 بوده، معماری x86_64 است، برد بهصورت VMware شناسایی شده و آدرس 192.168.15.130 روی رابط ether1 تنظیم شده است. همین نسخه است که در آزمون بعدی rekey، درخواست CHANNEL_OPEN را بدون احراز هویت پذیرفت. آدرس 130 عمداً جدا از مهمان وصلهشده (129) انتخاب شد تا هر دو ماشین بتوانند همزمان روشن باشند و آزمایشهای مقایسهای انجام شود.
هر ادعای بعدی درباره مهمان آسیبپذیر به خروجی واقعی کنسول همین ماشین (نسخه 7.23.3 با آدرس 192.168.15.130) استناد دارد، نه به حدس یا فرض نسخه که ارزش تحقیق و تحلیل را از بین میبرد. مهمان دوم از اسنپشات Clean نسخه 7.24.2 بازگردانده شد. این همان بیلد امنیتی منتشرشده در سوم سپتامبر 2026 است. در کنسول این ماشین، هویت ros-lab-7242، آدرس ایستا 192.168.15.129/24 و فهرست سرویسها قابل مشاهده شامل SSH روی پورت 22، Winbox روی پورت 8291 و API روی پورت 8728 است.
چند خط لاگ با مضمون «login failure for user admin from 192.168.15.1 via rest-api» مربوط به پویش REST انجامشده از سمت آزمایشگاه است و ارتباطی با زنجیره میکروتیک (MikroTrick) ندارد. روی همین مهمان وصلهشده، اجرای همان توالی rekey بهجای باز کردن کانال، باعث قطع شدن نشست شد.
جفت آدرسهای 130. (نسخه 7.23.3) و 129. (نسخه 7.24.2) مبنای آزمونهای A/B این سند توسط آزمایشگاه است. یکی بدون بررسی سیاست در مسیر rekey عمل میکند و دیگری با بررسی مقدار در آفست 0x108+، نشست بدون احراز هویت را قطع میکند. تصویر ۹، نمای نهایی کنسول مهمان 7.23.3 پس از انجام پیکربندی آزمایشگاه است. نسخه نمایشدادهشده در بنر، آماده بودن پرامپت RouterOS و اینکه ماشین در حالت کاری عادی نه در حالت نصبکننده قرار دارد.
از این نقطه به بعد، همه آزمونهای SSH روی آدرس 192.168.15.130:22 انجام خواهد شد. بنر پروتکل ارائهشده توسط سرور، SSH-2.0-ROSSSH است. تا اینجا آزمایشگاه آماده است. بخش بعد به خود باینریها و آدرس توابع میرود. اجرای موفق زنجیره میکروتیک به شرایط محیطی و پیشنیازهای مشخصی وابسته است. این شرایط هم از نظر دسترسی شبکه و هم از نظر وضعیت دستگاه هدف تعیینکننده هستند.
۲.۱ سناریوی اجرای آسیبپذیری
از دیدگاه مهاجم، زنجیره میکروتیک یک توالی نسبتا مستقیم از تعاملات SSH است که بدون نیاز به اعتبارنامه معتبر انجام میشود. مراحل کلی به شرح زیر است و در ادامه کد اکسپلویت این آسیب پذیری نیز با جزئیات بررسی خواهد شد.
۲.۱.۱ مراحل کلی زنجیره از دیدگاه مهاجم
مراحل اکسپلویت زنجیره آسیبپذیریهای میکروتیک به شرح زیر هستند:
- برقراری اتصال SSH: مهاجم به پورت SSH دستگاه آسیبپذیر در ابتدا متصل میشود و تبادل کلید اولیه (KEX) را تکمیل میکند.
- ثبت نام کاربری معلق (2-): در ادامه تلاش برای احراز هویت با نام کاربری 2- انجام میشود. این تلاش بهصورت طبیعی شکست میخورد، اما در نسخههای آسیبپذیر نام کاربری در وضعیت نشست (Pending Username) باقی میماند.
- ارسال rekey پیش از تکمیل احراز هویت: مهاجم درخواست شروع مجدد تبادل کلید یا همان مکانیزم rekey را ارسال میکند. سرور آسیبپذیر پس از اتمام مکانیزم rekey، بهاشتباه به مرحله کانال میرود بدون اینکه احراز هویت موفق شده باشد یا SSH_MSG_USERAUTH_SUCCESS دریافت شده باشد.
- باز کردن کانال Session و درخواست ترمینال: کانال session باز میشود، درخواست PTY ارسال و shell فراخوانی میشود. در این مرحله، file descriptorهای استاندارد (از جمله FD 2) به PTY متصل میشوند.
- تزریق هویت و Policy Mask: مهاجم از طریق کانال SSH بلوکی حاوی هویت جایگزین و Policy Mask کامل (جداشده با NUL) را ارسال میکند. فرآیند login helper به دلیل نام کاربری 2-، این دادهها را از FD 2 میخواند و آنها را بهعنوان هویت و امتیاز معتبر میپذیرد.
- دریافت کنسول مدیریتی: در نهایت نشست یا Session با سطح دسترسی کامل و Full برقرار میشود. مهاجم میتواند دستورات RouterOS را اجرا کند، کاربر جدید ایجاد کند یا پیکربندی را تغییر دهد. عملیات تحت هویت لاگشده به شکل <ssh:-2@<IP ثبت میشوند.
این توالی در ابزارهای عمومی (از جمله کدی که در ادامه ارائه شده است) بهصورت خودکار انجام میشود و معمولاً در چند ثانیه به کنسول منجر میگردد. در محیط آسیبپذیر، هیچ اعتبارنامه یا اطلاعات قبلی از حسابهای موجود مورد نیاز نیست. در محیط پچشده، حتی اگر اتصال اولیه برقرار شود، مراحل بعدی (عبور از gate احراز هویت و تفسیر 2- بهعنوان file descriptor) مسدود میشوند. این تفاوت رفتاری مبنای روشهای تشخیص غیرتهاجمی (مانند تست کنترلشده rekey بدون ارسال دستور) نیز قرار گرفته است.
۳. تحلیل آسیبپذیری
همانطور که تاکنون متوجه شدیم، زنجیره میکروتیک از دو نقص مستقل اما مکمل در مسیر پردازش SSH RouterOS ناشی میشود. هر نقص بهتنهایی محدود است، اما ترکیب آنها مرزهای اعتماد را بهصورت متوالی دور میزند و به کنترل کامل بدون احراز هویت منجر میگردد.
۳.۱ تحلیل علت وقوع و جریان منطقی
در ادامه به بررسی و تحلیل وقوع و جریان منطقی این آسیب پذیری ها به تفکیک پرداخته شده است.
۳.۱.۱ آسیبپذیری SSH و مکانیزم rekey
اتصال SSH مثل یک مسیر چندمرحلهای است. مراحل اصلی آن به ترتیب شامل موارد زیر هستند:
- معرفی نسخهها به هم
- ساخت کلیدهای رمزنگاری (مبادله کلید)
- احراز هویت (وارد کردن نام کاربری و رمز عبور یا کلید)
- باز کردن کانال و گرفتن کنسول
یک قانون ثابت و مهم در این مسیر وجود دارد که تا وقتی مرحله احراز هویت با موفقیت تمام نشده باشد، نباید اجازه ورود به مرحله چهارم (باز کردن کانال و گرفتن کنسول) داده شود. این قانون باید در همه حالتها رعایت شود. مشکل اینجاست که در نسخههای آسیبپذیر RouterOS، این قانون فقط روی مسیر عادی و مستقیم اعمال میشود. اگر مهاجم در میانه کار (وقتی هنوز احراز هویت نکرده) درخواست بازکلید یا rekey بدهد، سرور پس از تمام شدن این عملیات، بدون بررسی مجدد، اجازه میدهد که به مرحله باز کردن کانال برود.
به عبارت دیگر، مهاجم با یک درخواست rekey، مرحله احراز هویت را کاملاً دور میزند. در این حالت، هنوز هیچ هویت و سطح دسترسی معتبری به نشست داده نشده است. مهاجم فقط توانسته وارد مرحله باز کردن کانال شود. برای کامل کردن حمله، به مشکل دوم نیاز دارد. دادهای که مسیر را فعال میکند، درخواست rekey در پنجره زمانی پیش از موفقیت احراز هویت است. تلاش اولیه احراز هویت با نام کاربری 2- (حتی اگر شکست بخورد) نام را بهعنوان «نام در انتظار» ثبت میکند تا در مرحله بعد به login helper برسد.
۳.۱.۲ تزریق آرگومان و تفسیر File Descriptor
بعد از اینکه کانال باز شد و shell درخواست داده شد، RouterOS برنامهای به نام login helper را اجرا میکند و نام کاربری را به آن میدهد. این برنامه یک قابلیت قدیمی دارد که برای استفادههای داخلی و محلی طراحی شده بود. اگر نام کاربری با علامت خط تیره و یک عدد شروع شود (مثلاً 2-)، برنامه به جای اینکه آن را یک نام کاربری معمولی در نظر بگیرد، فکر میکند باید اطلاعات هویت و سطح دسترسی را از یک File Descriptor خاص بخواند.
در اتصال SSH وقتی Shell باز میشود، File Descriptor شماره 2 که معمولاً برای خطا استفاده میشود به همان ترمینال مهاجم وصل است. بنابراین وقتی نام کاربری -2 به login helper داده شود، برنامه از همین ترمینال مهاجم میخواند. مهاجم بلافاصله یک رکورد ساده روی کانال میفرستد که شامل دو بخش است:
- یک نام هویت (مثلاً 0)
- یک عدد که نشاندهنده سطح دسترسی کامل است (مثلاً 654958)
مورد login helper این اطلاعات را میخواند و آنها را بهعنوان هویت و سطح دسترسی معتبر میپذیرد. در نتیجه کنسول مدیریتی با بالاترین سطح دسترسی برای مهاجم باز میشود. این قابلیت در اصل برای فراخوانیهای داخلی و مورد اعتماد ساخته شده بود، اما چون هیچ بررسی مناسبی روی نام کاربری ورودی از شبکه انجام نمیشد، از راه دور قابل سوءاستفاده شد.
۳.۱.۳ ترکیب دو نقص و رسیدن به کنسول مدیریتی
ترکیب این دو مشکل به شکل زیر اتفاق میافتد:
- مهاجم به روتر متصل میشود و تبادل کلید اولیه را انجام میدهد.
- یک تلاش احراز هویت با نام کاربری -2 انجام میدهد. این تلاش شکست میخورد، اما نام -2 در وضعیت نشست باقی میماند.
- درخواست rekey میفرستد. به خاطر مشکل اول، سرور مرحله احراز هویت را نادیده میگیرد و اجازه باز کردن کانال را میدهد.
- کانال باز میشود، PTY درخواست داده میشود و shell اجرا میگردد. در این لحظه، File Descriptor شماره 2 به ترمینال مهاجم وصل است.
- مهاجم رکورد حاوی هویت و سطح دسترسی کامل را روی کانال میفرستد. به خاطر مشکل دوم، Login Helper این اطلاعات را میخواند و اعمال میکند.
- کنسول مدیریتی با دسترسی کامل برای مهاجم باز میشود.
به این ترتیب، مشکل اول موانع احراز هویت را برمیدارد و مشکل دوم هویت و سطح دسترسی دلخواه را تزریق میکند. هیچکدام بهتنهایی کافی نیست، اما با هم، کنترل کامل دستگاه را بدون نیاز به هیچ اعتبارنامهای ممکن میکنند.
۳.۲ تحلیل فضای حافظه و وضعیت داخلی در نقاط بحرانی
باینری ssh از بسته NPK رسمی نسخه x86 استخراج شد. این فایل یک ELF 32-bit i386 است، بدون نماد یا همان Symbol که به صورت کامل stripped شدند و در آدرس پایه 0x08048000 بارگذاری میشود. آبجکت connection در آفست session + 0xac قرار دارد. بایت واقع در connection + 0x78 پرچم یا همان Flag اصلی فاز کانال است و dword واقع در connection + 0x108 مورد policy mask نشست را نگه میدارد. پس از انجام rekey بدون احراز هویت، این فیلد صفر باقی میماند و نشاندهنده نبود هویت و سیاست معتبر است.
جدول زیر نقاط کلیدی مرتبط با دو آسیبپذیری را در نسخههای آسیبپذیر و وصلهشده نشان میدهد. این آدرسها از دیزاسمبل باینری ssh و کتابخانه libumsg.so استخراج شدهاند و مبنای تحلیل تفاوت رفتار قبل و بعد از وصله هستند. آدرسهای تاییدشده روی باینری استخراجشده از NPK رسمی به شرح زیر است:
جدول ۵: محل و توضیحات نقاط بحرانی طی نسخهها
نسخه | محل | آدرس / نماد | توضیح |
7.23.3 | dispatcher | FUN_08057404 | در این تابع، بدون هیچ بررسی روی فیلد Policy در آفست +0x108 پس از rekey، بستههای کانال بدون کنترل پردازش میشوند. |
7.23.4 | dispatcher | FUN_08057482 | در این تابع، مقایسه cmp dword [eax+0x108], 0 در آدرس 0x080574f2 صورت میگیرد. اگر Policy صفر باشد، وضعیت 2 برگردانده و نشست قطع میشود. |
7.24.2 | dispatcher | FUN_08057200 | همان بررسی Policy در آدرس 0x08057270 انجام میشود. |
7.23.4 | اعتبارسنجی نام کاربری | فراخوانی PLT در 00×08062192 | فراخوانی تابع validLoginParamInput از libumsg.so (آفست +0x4503a) پیش از اجرای login helper صورت میگرد. |
7.24.2 | اعتبارسنجی نام کاربری | فراخوانی PLT در 0x08063780 | فراخوانی همان تابع از libumsg.so (آفست +0x4504a). |
7.23.3 | login (حالت fd) | مقایسه در 0x0806526d | بررسی cmp [eax+4], 0x2d برای تشخیص شروع با خط تیره است؛ سپس تابع atoi در 0x0806532c و خواندن حداکثر 0x1000 بایت از file descriptor فراخوانی میشود. |
این تفاوتها نشان میدهد که وصله، هم در مسیر dispatcher (برای جلوگیری از عبور rekey بدون سیاست) و هم در مسیر اعتبارسنجی نام کاربری (برای رد کردن ورودیهایی مانند 2-) اعمال شده است. حالا از رفتار مشاهدهشده در کنسول به کد باینری به منظور تحلیل عملی میرویم. در فایل ssh نسخه 7.23.3 که از NPK رسمی استخراج شده است، تابع dispatcher لایه اتصال از آدرس 0x08057404 آغاز میشود. در ابتدای این تابع، اشارهگر connection با خواندن مقدار موجود در session + 0xac به دست میآید و سپس بایت واقع در آفست 0x78+ بررسی میشود تا مشخص شود آیا نشست در فاز کانال قرار دارد یا خیر.
آنچه در تصویر با رنگ قرمز مشخص شده، همان نقطه ضعف است. هیچ مقایسهای روی dword واقع در آفست 0x108+ (که Policy Mask نشست را نگه میدارد) انجام نمیشود. اگر rekey بدون احراز هویت باعث بالا رفتن پرچم 0x78+ شده باشد، جدول پرش مربوط به پیامهای CHANNEL_* اجرا میشود. در این حالت Policy هنوز صفر است، اما توزیع و پردازش بستهها ادامه پیدا میکند.
مسیر سبز CHANNEL_OPEN مجاز است در نسخه آسیبپذیر، نتیجه نبود همان یک مقایسه است. سرور صرفاً به خاطر بالا بودن پرچم فاز کانال، بستهها را پردازش میکند و Policy را بررسی نمیکند. همان تابع در نسخه 7.23.4 چند بایت پایینتر، از آدرس 0x08057482 شروع میشود. ساختار اولیه تابع مشابه است. ابتدا connection خوانده میشود و سپس بایت 0x78+ بررسی میگردد. تفاوت امنیتی بلافاصله بعد از این بررسی ظاهر میشود.
دستور cmp dword [eax+0x108], 0 در آدرس 0x080574f2 مقدار Policy Mask را میسنجد. اگر مقدار آن صفر باشد، ebx برابر 2 قرار میگیرد و تابع باز میگرددف در نتیجه جدول پرش پیامهای CHANNEL_* اجرا نمیشود. این دقیقاً همان وضعیتی است که پس از rekey بدون احراز هویت رخ میدهد. در نسخه 7.24.2 همین آزمون در آدرس 0x08057270 تکرار شده است. از بیرون، کتابخانه Paramiko این قطع شدن را بهصورت پیام «SSH session not active» (و در برخی مسیرها «Negotiation failed») نشان میدهد. این رفتار همان امضای سمت وصله در آزمون مقایسهای A/B است.
اگر فقط یک خط از وصله مربوط به CVE-2026-67279 را به خاطر بسپارید، همان دستور cmp روی آفست 0x108+ است. اما نقص دوم در جای دیگری قرار دارد، جایی که sshd میخواهد برنامه /nova/bin/login را با exec اجرا کند. پس از اینکه PTY با dup2 روی file descriptorهای 0، 1 و 2 کپی شد و بقیه file descriptorها بسته شدند، نسخه 7.23.3 بلافاصله شروع به ساخت پیام و آرگومانهای خط فرمان (argv) میکند. در تصویر 12 میبینید که هیچ فراخوانی به تابع validLoginParamInput وجود ندارد. نام کاربری ذخیرهشده از درخواست USERAUTH، هرچه که باشد، مستقیماً بهعنوان آرگومان موقعیتی به برنامه login پاس داده میشود. اگر این نام با کاراکتر – شروع شود، login دیگر آن را بهعنوان نام یک حساب کاربری در نظر نمیگیرد.
این رفتار نشان میدهد که اعتبارسنجی روی مرز شبکه انجام نمیشود و اعتماد صرفا به محتوای argv است. وصله مربوط به CVE-2026-86060 درست قبل از همان مرحله ساخت argv قرار میگیرد. در نسخه 7.23.4 یک فراخوانی به تابع validLoginParamInput از طریق PLT در آدرس 0x08062192 اضافه شده است (معادل آن در نسخه 7.24.2 آدرس 0x08063780 است). اگر این تابع مقدار false برگرداند، رشته «invalid user input» از آدرس 0x08077e5c چاپ میشود و فرایند با کد خروج منفی خاتمه مییابد. در نتیجه برنامه login هرگز با exec اجرا نمیشود.
خود تابع در کتابخانه libumsg.so قرار دارد و مواردی مانند رشته خالی، شروع با کاراکتر – یا فاصله، پایان با فاصله و بایتهای کنترلی کوچکتر یا مساوی 0x1f و همچنین بایت 0x7f را رد میکند. نام کاربری -2 دقیقا در اولین مقایسه (کاراکتر 0x2d) شکست میخورد. این همان خط امنیتی است که زنجیره را در مرز sshd قطع میکند.
نکته مهم این است که وصله، حالت خواندن از file descriptor را از برنامه login حذف نکرده است؛ فقط اجازه نمیدهد ورودی رسیده از شبکه به این حالت برسد. برای کامل شدن تصویر، باید ببینیم برنامه login با چنین آرگومانی چه میکند. این منطق در نسخههای 7.23.3 و 7.23.4 تقریباً یکسان باقی مانده است. اگر اولین کاراکتر آرگومان برابر – باشد (دستور cmp [eax+4], 0x2d)، خط تیره حذف میشود، باقیمانده با atoi به عدد تبدیل میگردد و اگر شماره file descriptor از 32 بزرگتر نباشد، حداکثر 0x1000 بایت از آن خوانده میشود. سپس file descriptor بسته میشود و بافر با جداکننده NUL به دو فیلد نام و نقاب سیاست شکسته میشود.
در نسخههای 7.x هر سه file descriptor استاندارد به همان PTY نشست وصل هستند. بنابراین آرگومان -2 به معنای «از ترمینال کلاینت بخوان» است. وصله درست این است که sshd نگذارد چنین آرگومانی ساخته شود، نه اینکه این میانبر محلی برای برنامههای مورد اعتماد حذف گردد. با این سه تصویر آخر، جای هر پچ از جمله یکی در dispatcher اتصال، یکی در مرز username و سومی عمداً دستنخورده در login مشخص است.
۴. تحلیل کد بهرهبردار
این بخش کالبدشکافی ایستای اسکریپت zero_click.py است که کد اکسپلویت توسعه داده شده برای بهره برداری از زنجیره آسیب پذیری های میکروتیک است. این کد دارای 280 سطر است و تنها وابستگی آن paramiko است. کد این اکسپلویت در کنار سند قرار داده شده است.
خواندن این بخش سه لایه دارد. لایه اول معماری و پوشش است (چه چیزی در سورس هست و چه چیزی واقعا روی 7.23.3 / 7.24.2 قرار دارد). لایه دوم سطرهای هر تابع است با تصویر کد حاشیهنویسی شده که به درک خواننده کمک شایانی خواهد کرد. لایه سوم نگاشت هر فراخوانی به CVE و به نقطهٔ شکست پچ است. مرحلهٔ دوم زنجیره (نام -2، PTY، BLOCK) فقط از روی سورس و باینری login تحلیل شده است.
قبل از ورود به توابع، کل فایل را بهصورت چهار قطعه بهتر است ببینید: ثابتها، کلاس Terminal، کلاس Session و حلقهٔ acquire/main که ماهیت اکسپلویت را شکل میدهند. کادر نارنجی همان مسیر CVE-2026-67279 است، کادر آبی هم متعلق به مسیر CVE-2026-86060 است.
نکته: Session یک تلاش کامل برای پیادهسازی زنجیره است. اگر open_session شکست بخورد، RuntimeError میدهد و acquire تلاش بعدی را میسازد. شایان ذکر است، نقشه سطری کد که در تصویر ۱۷ قابل مشاهده است، نشان میدهد کدام بازه از ۲۸۰ سطر به کدام CVE میخورد و چه کاری انجام میشود.
۴.۱ نمای کلی کد و معماری ابزار
ابزار از سه واحد اصلی تشکیل شده است. کلاس Terminal فقط پس از برقراری shell معنا دارد و به کاوشگرهای DA و CPR کنسول RouterOS پاسخ میدهد تا اعلان سریعتر ظاهر شود. کلاس Session مسیر کامل از ایجاد سوکت TCP تا رسیدن به اعلان ] > را در سازنده و متد inject طی میکند. توابع acquire، main و interactive مسئولیت حلقه اطمینان، پشتیبانی از سه حالت اجرا و بازاکسپلویت خودکار در صورت قطع شدن نشست را بر عهده دارند.
وابستگیها محدود به Python 3، کتابخانه paramiko (در محیط مرجع روی نسخه 5.0.0 پین شده، زیرا Transport._send_kex_init واسط عمومی ندارد) و ماژولهای استاندارد socket، threading، time و re است. هیچ باینری بومی و هیچ فراخوانی پوسته سیستم انجام نمیشود.
جدول زیر موجودی توابع را بههمراه شماره سطر، CVE مرتبط و اثر وصله نسخه 7.24.2 نشان میدهد. دو مسئله مستقل در وصله از جمله بررسی dword مقدار Policy در آفست connection+0x108 و فراخوانی تابع validLoginParamInput از کتابخانه libumsg کافی است تا زنجیره متوقف شود.
جدول ۶: واحدهای مختلف اکسپلویت و نقش آنها
واحد | سطرها | نقش |
ثابتها MASK/IDENT/BLOCK | 16–22 | رکورد هویت/سیاست fd2 |
class Terminal | 38–72 | پاسخ DA/CPR |
Session.__init__ TCP+KEX | 78–85 | اتصال قانونی |
Session auth_password(‘-2’) | 86–89 | کاشت نام در انتظار |
Session _send_kex_init | 91–95 | ماشه CVE-2026-67279 |
Session open_session | 97–105 | CHANNEL_OPEN بدون auth |
get_pty + invoke_shell | 106–107 | سیمکشی fd2 به PTY |
inject(BLOCK) | 138–153 | CVE-2026-86060 |
_pump / run / acquire / main | 118–270 | I/O و حلقه اطمینان |
این ابزار فقط RFC1918 را هدف میگیرد، USERAUTH با username کنترلی ارسال نمیکند، PTY/shell/exec نمیسازد و صرفاً میسنجد که آیا CHANNEL_OPEN پس از rekey بدون احراز هویت پذیرفته میشود یا نه.
۴.۲ تحلیل گامبهگام جریان اجرا
قبل از خواندن خروجی آزمایشگاه در تصویر ۱۹ پوششدهی کدها و ابزارها را ببینید. ستون zero_click.py یعنی گامها یا Code Steps در سورس zero_click.py هست. ستون rekey_detector.py یعنی آشکارساز همان گام را دارد. دو ستون آخر نتیجه اجرای این دو اسکریپت را به صورت زنده روی نسخه 7.23.3 (.130) و 7.24.2 (.129) نمایش میدهد.
چهار سلول سبز در هر دو نسخه برای مراحل TCP و KEX نشان میدهد که مسیر عادی SSH سالم است. تفاوت رفتار دو نسخه فقط در ردیف CHANNEL_OPEN پس از rekey ظاهر میشود. ردیفهای صورتی مربوط به مرحله دوم زنجیره هستند و در این جلسه آزمایش اجرا نشدند. ابزار zero_click.py گارد محدوده RFC1918 ندارد، در حالی که آشکارساز تفاضلی این محدودیت را اعمال میکند. دنباله پروتکل بههمراه شماره سطر در تصویر بعدی آمده است. پیکان نارنجی مرحله اول و پیکان آبی مرحله دوم را مشخص میکند. ستون راست با برچسب RAN/NOT RUN وضعیت اجرای آزمایشگاه را نشان میدهد، نه وضعیت کدها و اکسپلویت.
نکته مهم این است که برنامه login helper تنها زمانی اجرا میشود که sshd پس از برقراری shell، آرگومان 2- را به آن پاس بدهد. آشکارساز تفاضلی ما در آزمایشگاه پیش از ارسال درخواست pty-req کانال را میبندد؛ بنابراین در آزمون A/B، فرآیند nova/bin/login/ هرگز زاده نشد. خروجی خام همان اجرای زنده در فایل ab_rekey.log ذخیره شده است که در کنار گزارش تحلیلی قرار دارد. این تنها ترافیک SSH ارسالشده از این آزمایشگاه به مهمانها است و زیرمجموعهای از سطرهای ۸۰ تا ۱۰۵ را تشکیل میدهد که در آن نام کاربری 2- وجود ندارد.
نکته مهم در خواندن لاگ این است که اتصال CONTROL در هر دو نسخه کانال را رد میکند. بنابراین ضعف امنیتی، باز بودن آزادانه کانال بدون rekey نیست. اتصال TEST روی نسخه 7.23.3 کانال را میپذیرد و روی نسخه 7.24.2 نشست را با پیام SSH session not active میبندد. این رفتار دقیقاً با دستور cmp dword [eax+0x108], 0 در dispatcher نسخه وصلهشده مطابقت دارد. نتیجه اجرای آشکارساز روی دو مهمان آزمایشگاه به شرح زیر است:
- خواندن این خروجی ساده است. اتصال CONTROLیعنی پس از KEX، بدون rekey و بدون ارسال رمز، تلاش برای باز کردن کانال session انجام شود. در هر دو نسخه این درخواست رد میشود و نشان میدهد مسیر عادی SSH سالم است.
- اتصال TESTیعنی همان اتصال یک rekey ارسال کند و دوباره CHANNEL_OPEN را امتحان کند. در این نقطه دو نسخه از هم جدا میشوند: نسخه 7.23.3 کانال را میپذیرد (نقص ماشین حالت) و نسخه 7.24.2 نشست را میبندد (اثر وصله بررسی آفست 0x108+).
هیچکدام از این دو اتصال نام کاربری 2-، درخواست PTY، shell یا دستور RouterOS ارسال نکردند. بنابراین این آزمون فقط CVE-2026-67279 را نشان میدهد، نه تصاحب کامل دسترسی مدیریتی.
7.23.3 — 192.168.15.130
• CONTROL: opened=False - SSHException: Unable to open channel.
• TEST: opened=True - rekey completed; CHANNEL_OPEN accepted (no auth)
• VERDICT: vulnerable (CVE-2026-67279)
7.24.2 — 192.168.15.129
• CONTROL: opened=False — SSHException: Unable to open channel.
• TEST: opened=False — rekey completed; SSHException: SSH session not active
• VERDICT: patched
۴.۲.۱ برقراری اتصال و تلاش احراز هویت با کاربر 2-
سازنده کلاس Session از سطر ۷۸ با فراخوانی socket.create_connection و فعالسازی TCP_NODELAY آغاز میشود تا تأخیر الگوریتم Nagle روی ارسال رکورد BLOCK باقی نماند. سپس Transport.start_client مبادله کلید اولیه را کامل میکند. تا این نقطه، رفتار کاملاً مطابق با RFC 4253 و RFC 4252 است.
در سطر ۸۷ فراخوانی t.auth_password(“-2”, password, fallback=False) انجام میشود. شکست این فراخوانی عمدی است، زیرا حسابی با نام 2- وجود ندارد. هدف، ثبت این نام بهعنوان نام در انتظار روی آبجکت نشست در sshd است تا بعداً بدون عبور از بکاند کاربر، به آرگومانهای برنامه login منتقل شود. مقدار fallback=False مانع از آن میشود که paramiko به روشهای دیگر احراز هویت (مانند none یا publickey) روی بیاورد و نام کاربری تغییر کند.
این فراخوانی در آزمون A/B اجرا نشد. برای اثبات CVE-2026-67279 لازم نیست، اما برای زنجیره کامل CVE-2026-86060 ضروری است، زیرا برنامه login باید آرگومان را با خط تیره ببیند. روی نسخه وصلهشده، همین نام بعداً در تابع validLoginParamInput رد میشود (بایت اول برابر 0x2d). آشکارساز این جلسه اصلاً درخواست USERAUTH با نام 2- ارسال نکرد. برای CVE-2026-67279 همان rekey پیش از احراز هویت کافی است. تلاش رمز عبور برای کاربر 2- روی هر دو مهمان در مرحله userauth شکست میخورد، چون چنین حسابی وجود ندارد. نقص CVE-2026-86060 تنها زمانی معنا پیدا میکند که کانال نشست از قبل باز شده باشد.
۴.۲.۲ ارسال rekey و عبور از gate احراز هویت
پس از شکست احراز هویت، سطرهای ۹۱ تا ۹۳ یک آبجکت Event تازه روی completion_event قرار میدهند و تابع ()t._send_kex_init را فراخوانی میکنند. این تابع خصوصی کتابخانه paramiko است و واسط عمومی برای انجام rekey پیش از دریافت USERAUTH_SUCCESS طراحی نشده است. سقف انتظار برای تکمیل rekey برابر ۱۲ ثانیه است. اگر Event در این مدت فعال نشود، خطای RuntimeError(“rekey timeout”) تولید میشود.
روی نسخه 7.23.3، پس از دومین NEWKEYS، تابع dispatcher هنوز مقدار connection+0x108 == 0 را بررسی نمیکند و پیام CHANNEL_OPEN را توزیع میکند. روی نسخه 7.24.2 همان آزمون در آدرس 0x08057270 مقدار 2 برمیگرداند و حملکننده از بین میرود. شش تلاش متوالی برای open_session با فاصله 0.2 ثانیه، برای پوشش مسابقه کوتاه پس از NEWKEYS در نظر گرفته شده است.
معادل همین دو فراخوانی در فایل rekey_detector.py (سطرهای ۷۳ تا ۷۸) روی هر دو مهمان اجرا شد. پیام شکست ابزار با متن «no channel (patched target or no SSH bypass)» همان علامتی است که در نسخه 7.24.2 مشاهده میشود. بازه زمانی اجرای کامل زنجیره در مرجع برابر 0.89 ثانیه است. بزرگترین سهم پس از مبادله کلید اولیه، نه خود عملیات rekey بلکه رندر اعلان کنسول است. مدت rekey حدود 0.10 ثانیه است.
این بازه زمانی مربوط به اجرای کامل zero_click همراه با کلاس Terminal است. آشکارساز پس از CHANNEL_OPEN خارج میشود و سهم مربوط به رندر اعلان را ندارد. پس از start_client (مبادله کلید اول)، کلاینت یک KEXINIT دوم ارسال میکند. روی نسخه 7.23.3 پس از اتمام rekey، فراخوانی open_session بدون احراز هویت موفق شد. روی نسخه 7.24.2 عملیات rekey تمام میشود اما نشست بلافاصله غیرفعال میگردد. این رفتار همان بازگشت با وضعیت 2 در آزمون [eax+0x108] است.
۴.۲.۳ باز کردن کانال، درخواست PTY و invoke shell
سطرهای ۱۰۶ و ۱۰۷ دو درخواست لایه اتصال get_pty(term=”vt100″, width=80, height=24) و ()invoke_shell هستند. انتخاب مسیر shell بهجای exec عمدی است، زیرا تنها مسیر shell در sshd باعث میشود file descriptorهای 0، 1 و 2 فرآیند فرزند login به همان PTY زنجیر شوند. اگر از exec استفاده شود، پنجره نوشتن روی fd 2 و زمانبندی ارسال BLOCK تغییر میکند. پس از فراخوانی shell، ترد pump شروع به کار میکند تا بایتهای کنسول از دست نروند.
روی نسخه آسیبپذیر، موفقیت فراخوانی open_session به معنای وقوع CVE-2026-67279 است. از این نقطه به بعد، مسیر وارد CVE-2026-86060 میشود. آزمایشگاه عمداً در همین مرز متوقف شد. در آزمون روی مهمان آسیبپذیر، تنها پیام CHANNEL_OPEN تأیید شد و کانال بلافاصله بسته شد. درخواستهای pty-req، shell یا exec در این جلسه ارسال نشدند تا مرحله دوم زنجیره فعال نشود.
۴.۲.۴ تزریق بلوک هویت/policy mask (BLOCK)
ثابتهای سطرهای ۱۶ تا ۱۸ رکوردی میسازند که برنامه /nova/bin/login در حالت <fd>- از file descriptor میخواند. مقدار MASK=654958 برابر 0x9fe6e است و در نوشتار CERT Polska و Bishop Fox بهعنوان نقاب سیاست کامل شناخته میشود. مقدار IDENT=”0″ همان نامی است که کنسول آن را بهصورت [0@<identity>] نمایش میدهد و اشیای ساختهشده از این مسیر دارای owner=”0″ میشوند.
رکورد BLOCK در آزمون A/B ارسال نشد. تحلیل آن بر اساس کد منبع بهعلاوه دیاسمبلی تابع login در آدرس 0x0806526d (آزمون کاراکتر -) و فراخوانی atoi در آدرس 0x0806532c انجام شده است. چیدمان بایتی BLOCK شش بخش دارد: بایتهای هویت، یک NUL، رقمهای اعشاری نقاب سیاست، یک NUL دیگر و دو بایت VEOF (0x04). دو بایت EOT باعث میشوند خواندن در حالت canonical ترمینال بدون نیاز به خط اضافه پایان یابد. ظرفیت خواندن برنامه login حداکثر 0x1000 بایت است.
تصویر ۲۷ چیدمان بایتی رکورد BLOCK را نشان میدهد؛ همان دادهای که برنامه login از fd 2 میخواند. اگر آرگومان argv با بایت 0x2d شروع شود، برنامه login مقدار باقیمانده را با atoi به عدد تبدیل میکند. بنابراین -2 به معنای fd=2 است. پس از فراخوانی invoke_shell، fd 2 همان PTY کلاینت است. در نتیجه فراخوانی read(2, buf, 0x1000) دقیقاً همان بایتهایی را میخواند که با ch.sendall(BLOCK) نوشته شدهاند. متد inject ابتدا رکورد BLOCK را ارسال میکند، سپس تا سقف 10 بار کاراکتر Enter را با فاصله 0.8 ثانیه میفرستد تا از صفحه لایسنس عبور کند. موفقیت زمانی اعلام میشود که شمارنده اعلان PROMPT = b”] > ” بزرگتر از صفر شود. بودجه زمانی کل این مرحله 45 ثانیه از لحظه اتصال است.
تصویر ۲۸ سطرهای ۱۳۸ تا ۱۵۳ متد Session.inject را نشان میدهد که رکورد BLOCK را ارسال میکند و سپس زنگ Enter را میزند. ترتیب ارسال مهم است. اگر Enter پیش از BLOCK ارسال شود، بنر یا صفحه لایسنس بایتهای هویت را مصرف میکند. ابزار رکورد BLOCK را بلافاصله پس از فراخوانی shell مینویسد. این مرحله در آزمایشگاه اجرا نشد.
این مرحله مربوط به CVE-2026-86060 است و در آزمون A/B اجرا نشد. از روی باینری مشخص است که برنامه login اگر آرگومان با کاراکتر – شروع شود، مقدار را با atoi تبدیل میکند، حداکثر 0x1000 بایت از file descriptor میخواند و دو فیلد جداشده با NUL را بهعنوان نام و نقاب سیاست در نظر میگیرد. وصله، نام کاربری را پیش از اجرای exec با تابع validLoginParamInput رد میکند.
۴.۲.۵ مدیریت ترمینال و پاسخ به probeهای کنسول RouterOS
کنسول RouterOS پیش از کشیدن اعلان، درخواست ESC را ارسال میکند و منتظر پاسخ میماند. بدون این پاسخها، اعلان چند ثانیه دیرتر ظاهر میشود یا در صفحههای بعدی متوقف میماند. کلاس Terminal این کاوشگرها را از بایتهای دریافتی در ترد _pump جدا میکند و پاسخ مناسب VT100 را برمیگرداند. کاوشگر ESC Z با پاسخ ESC[?1;2c جواب داده میشود. درخواست ESC[6n با توجه به آخرین حرکت مکاننما (جهتهای A/B/C/D) یک پاسخ CPR همخوان برمیگرداند. در نوشتار مرجع، 12 پاسخ کاوش در اجرای 0.89 ثانیهای ثبت شد.
تصویر ۲۹ سطرهای ۳۸ تا ۷۲ کلاس Terminal را نشان میدهد که به کاوشگرهای DA و CPR پاسخ میدهد. کلاس Terminal روی آشکارساز لازم نیست، زیرا در آن مسیر shell آغاز نمیشود. این کلاس تنها برای افزایش قابلیت اطمینان رندر اعلان است و خودِ باگ را تشکیل نمیدهد. ترد pump_ بایتهای دریافتی را در self.out جمع میکند، تعداد ظهور اعلان [ < را میشمارد و هر قطعه را به متد Terminal.feed میدهد. متد run(line) محل فعلی بافر را نشانه میگذارد، فرمان را همراه با کاراکتر CR ارسال میکند و تا زمانی که «اعلان تازه + 250 میلیثانیه سکوت» مشاهده شود صبر میکند. شمارش تعداد اعلان بهجای تطبیق موقعیت ثابت، در برابر بازکشی صفحه مقاوم است.
تصویر ۳۰ متدهای pump_ و run را نشان میدهد که اعلان را میشمارند و خروجی را بدون توالیهای ANSI برش میدهند. متد clean_ توالیهای CSI و ESC Z را حذف میکند تا خروجی دستوراتی مانند :put و system resource print/ خوانا شود. این لایه در آزمون A/B وجود ندارد. کنسول RouterOS برای کاوشگرهای DA و CPR از توالیهای ANSI استفاده میکند. این موضوع تنها پس از رسیدن به shell معنا دارد و خارج از محدوده آشکارساز این جلسه است.
۴.۳ تحلیل موانع موجود و نحوه دور زدن آنها در کد
هر مانع پیشفرض در مسیر SSH و RouterOS به یک سطر مشخص در ابزار نگاشت میشود. جدول زیر این نگاشت را نشان میدهد.
جدول ۷: موانع، نحوه دورزدن و پچ آنها
مانع پیشفرض | عملکرد هر سطر از کد | نحوه عبور در نسخه آسیبپذیر | پچ 7.24.2 |
الزام USERAUTH_SUCCESS پیش از پیامهای CHANNEL_* | 92 | گذار حالت با NEWKEYS؛ نقاب سیاست صفر میماند | cmp [eax+0x108],0 → status 2 |
نبود هویت پس از دور زدن احراز هویت | 87 | نام در انتظار به argv برنامه login منتقل میشود | validLoginParamInput رد ‘-‘ |
فرض اعتماد به file descriptor محلی | 107 | fd 2 برابر PTY کلاینت میشود | login هرگز exec نمیشود |
صفحه لایسنس یا بنر | 149 | ارسال BLOCK پیش از Enter | بیربط اگر gate ببندد |
کاوشگر ترمینال | 48-57 | پاسخ DA/CPR | بیربط اگر shell نباشد |
فایروال SSH | — | عبور نمیشود؛ SSH در پیکربندی پیشفرض روشن است. | محدودسازی دسترسی به شبکه مدیریت |
دو وصله مستقل از یکدیگر هستند. بستن تنها CVE-2026-67279 کانال را میبندد. بستن تنها CVE-2026-86060 کانال را باز میگذارد اما اجرای login را با پیام invalid user input متوقف میکند. میکروتیک هر دو نقص را در نسخههای 7.23.4 و 7.24.2 همزمان برطرف کرده است.
مانع اصلی روی مسیر عادی، الزام دریافت USERAUTH_SUCCESS پیش از CHANNEL_OPEN است. مسیر rekey این الزام را در نسخه 7.23.3 اعمال نمیکند. مانع دوم، نبود هویت و سیاست پس از دور زدن احراز هویت است که برنامه login helper با تفسیر آرگومان N- آن را از file descriptor میخواند. وصله هر مانع را بهصورت جداگانه برمیگرداند.
۴.۴ مدیریت نشست، تلاش مجدد و حالت تعاملی
تابع acquire تا سقف attempts (پیشفرض 5) آبجکت Session میسازد. هر بار که RuntimeError رخ دهد، پیام چاپ میشود و 0.5 ثانیه صبر میکند. موفقیت زمانی اعلام میشود که متد ()inject اعلان کنسول را مشاهده کرده باشد. اگر اعلان ظاهر نشود، نشست بسته میشود و تلاش بعدی آغاز میگردد.
تابع main سه حالت دارد. با گزینه no-interactive– هویت و خروجی دستور system resource print/ دریافت میشود و عبارت VERDICT: SHELL نوشته میشود. با گزینه exec– یک فرمان RouterOS ارسال میگردد. حالت پیشفرض حلقه تعاملی ros> است و اگر روتر نشست احراز نشده را ببندد، دوباره acquire فراخوانی میشود.
تصویر ۳۱ توابع acquire و main را نشان میدهد که شامل تلاش مجدد، دریافت هویت و سه حالت اجرا هستند. این حلقهها در آزمایشگاه اجرا نشدند. آشکارساز تنها یک اتصال CONTROL و یک اتصال TEST میسازد و سپس خارج میشود. این ابزار نه حالت تعاملی دارد و نه عبارت VERDICT: SHELL تولید میکند. آشکارساز یک اتصال کنترل و یک اتصال آزمون میسازد و خارج میشود. حلقه تعاملی یا مکانیزم تلاش مجدد ندارد.
۴.۵ محدودیتها، رفتارهای خاص و نکات پیادهسازی
تفاوت مهم پیادهسازی این است که rekey_detector.py هدف خارج از محدوده RFC1918 را رد میکند، در حالی که zero_click.py این نگهبان را ندارد و آرگومان –host را بدون محدودیت شبکه میپذیرد. در این پژوهش تنها آشکارساز به آدرسهای 130. و 129. متصل شد.
وابستگی به تابع خصوصی Transport._send_kex_init به این معناست که ارتقای خاموش کتابخانه paramiko میتواند ابزار را از کار بیندازد. محیط مرجع از نسخه 5.0.0 استفاده میکند. گزینه TCP_NODELAY برای ارسال رکورد کوتاه BLOCK فعال شده است. سقف شش تلاش برای باز کردن کانال و مهلت 12 ثانیه برای rekey هر کدام علامت خطای جداگانهای دارند. روتر ممکن است نشست احرازنشده را بهصورت ناهمگام ببندد و حلقه main برای پوشش همین حالت طراحی شده است.
روی نسخه 7.24.2، کتابخانه paramiko پس از rekey پیام «SSH session not active» برمیگرداند (نزدیک به پیام «Negotiation failed» در گزارش Bishop Fox). تصویر CHR بهصورت VMDK روی این میزبان قابل بوت نبود و مهمانها از طریق ISO با UEFI و دیسک NVMe نصب شدند. هدف خارج از محدوده RFC1918 رد میشود. Paramiko روی نسخه 7.24.2 پس از rekey پیام «SSH session not active» میدهد. تصویر CHR بهصورت VMDK روی این میزبان قابل بوت نبود.
۵. تحلیل پچ ارائهشده
۵.۱ تغییرات مربوط به CVE-2026-67279
در نسخه 7.23.4 بلافاصله پس از تأیید بایت connection+0x78، نقاب سیاست از آفست +0x108 خوانده میشود. اگر مقدار آن صفر باشد، تابع با ebx=2 بازمیگردد. نسخه 7.24.2 همین آزمون را در آدرس 0x08057270 دارد. نسخههای 7.23.3 و 7.24.1 این دستور cmp را ندارند.
080574e2 mov eax, [edi+0xac]
080574e8 cmp byte [eax+0x78], 0
080574ec je not_connected
080574f2 cmp dword [eax+0x108], 0 ; جدید در 7.23.4
080574fb mov ebx, 2
08057500 jmp epilogue
۵.۲ تغییرات مربوط به CVE-2026-86060
باینری ssh وصلهشده نماد validLoginParamInput را از کتابخانه libumsg وارد میکند. یک محل فراخوانی در نسخه 7.23.4 در آدرس 0x08062192 و در نسخه 7.24.2 در آدرس 0x08063780 قرار دارد. این تابع رشته خالی، شروع با – یا فاصله، پایان با فاصله و بایتهای کنترلی را رد میکند و رشته invalid user input را مینویسد. منطق تفسیر خط تیره بهعنوان شماره file descriptor در خود برنامه login باقی مانده است.
bool validLoginParamInput(string_view u) { // libumsg 7.23.4 @ 0x4503a
if (u.length == 0) return false;
if (u.data[0] == '-' || u.data[0] == ' ') return false;
if (u.data[u.length-1] == ' ') return false;
for (i = 0; i < u.length; i++)
if (u.data[i] <= 0x1f || u.data[i] == 0x7f) return false;
return true;
}
۵.۳ مکانیزم Flagged و سایر اقدامات کاهشدهنده
نسخههای وصلهشده قاعدهای برای حساب ops در گروه full اضافه کردهاند: در شروع، حساب را غیرفعال میکنند، هشدار مینویسند و پرچم flagged را بالا میآورند. این یک نشانگر بهخطرافتادگی است، نه رفع ریشه مشکل. محدود کردن دسترسی SSH به شبکه مدیریت، ریسک را تا زمان ارتقا کاهش میدهد.
۵.۴ تأثیر پچ بر رفتار کد بهرهبردار
روی نسخه 7.24.2 همان توالی rekey و سپس CHANNEL_OPEN کانال ایجاد نمیکند و نشست قطع میشود. حتی اگر کانال به روش دیگری باز شود، نام کاربری -2 در تابع validLoginParamInput رد میشود و برنامه login اجرا نمیگردد.
۶. ملاحظات تشخیص و پاسخ در SOC/CERT
۶.۱ نشانههای لاگ و پیکربندی
نشانههای زیر در لاگها و پیکربندی RouterOS قابل مشاهده هستند و میتوانند نشاندهنده تلاش یا موفقیت زنجیره باشند:
- ورود ناموفق برای کاربر -2 از طریق SSH:
login failure for user -2 from via ssh
- ایجاد یا تغییر اشیایی با مالک عددی owner=”0″ بهجای owner=”admin”.
- افزودن کاربر با منشأ غیرعادی، مانند:
user ops added by ssh:-2@
- وجود اسکریپت logrotate و زمانبند daily-maint (معمولاً ساعت 03:00) که حساب تمامامتیاز را بازسازی میکند.
- فعال شدن پرچم flagged روی دستگاه در نسخههای وصلهشده.
- خروج فایلهای تشخیصی (rif.) یا فراخوانی fetch به میزبانهای ناشناس.
لاگهای RouterOS در حافظه نگهداری میشوند و با ریبوت از بین میروند. بنابراین اشیای پیکربندی (کاربران، اسکریپتها، زمانبندها) نشانههای ماندگارتری هستند. ارسال سیسلاگ به جمعکننده خارجی پیش از حادثه، ارزش تشخیصی را بهشدت افزایش میدهد.
۶.۲ پیشنهادهای شکار و اعتبارسنجی
- جستوجوی دورهای برای کاربر 2- در لاگهای شکست احراز هویت و اشیای با owner=”0″.
- بررسی وجود اسکریپت یا زمانبند ناشناس (بهویژه logrotate و daily-maint) و مقایسه با خط پایه پیکربندی.
- استفاده از آشکارساز تفاضلی غیرتهاجمی: یک اتصال کنترل (KEX سپس CHANNEL_OPEN بدون rekey) باید رد شود؛ اتصال آزمون با rekey اضافی روی نسخه آسیبپذیر کانال را باز میکند و روی نسخه وصلهشده نشست را قطع میکند.
- پایش خروج داده از طریق fetch و ایجاد فایلهای rif..
- اعتبارسنجی نسخه نصبشده در برابر جدول وصله (حداقل 7.24.3 / 7.23.6 / 6.49.21) و بررسی اینکه SSH از شبکههای غیرمطمئن قابل دسترس نیست.
۶.۳ توصیههای کاهش ریسک و بهبود وضعیت
- ارتقای فوری به نسخههای 7.24.3 به بالا، 7.23.6 به بالا یا 6.49.21 به بالا. توقف روی وصلههای اولیه (7.24.2 / 7.23.4) بهخاطر ناقص بودن اصلاح CVE-2026-67278 کافی نیست.
- محدود کردن دسترسی SSH (و در صورت امکان Winbox و API) به شبکه مدیریتی از طریق فایروال.
- فعالسازی ارسال سیسلاگ به جمعکننده خارجی با topics=all تا نشانهها پس از ریبوت از بین نروند.
- بررسی دورهای پیکربندی برای کاربران، اسکریپتها و زمانبندهای غیرمنتظره و مقایسه با اسنپشات مرجع.
- در صورت مشاهده نشانههای فعال، اشیای پیکربندی مرتبط را پیش از ریبوت استخراج و نگهداری کنید و دستگاه را از شبکه مدیریتی جدا کنید تا بررسی کامل انجام شود.


