تحلیل آسیب پذیری CVE-2024-21338
Vulnerlab
2026-02-25
آسیب پذیری‌های تحلیل شده
جدیدترین آزمایشگاه
آخرین مسابقات
آخرین مقالات
چکیده – فازینگ (Fuzzing) به عنوان یکی از پرکاربردترین تکنیک‌های آزمون نرم‌افزار، با تولید تعداد زیادی ورودی آزمون (Test Input) می‌تواند طیف متنوعی از نقاط ضعف موجود در یک برنامه، از جمله باگ‌های نرم‌افزاری (Software Bugs) و آسیب‌پذیری‌ها (Vulnerabilities) را شناسایی کند. به دلیل اثربخشی این روش، فازینگ به عنوان روشی ارزشمند برای کشف و شکار باگ (Bug Hunting) شناخته می‌شود. در این مقاله، ضمن ارائه مروری بر فازینگ که
چکیده – فازینگ جعبه خاکستری (greybox fuzzing) از طریق اثربخشی بی‌سابقه در شناسایی خودکار خطاها، به بهبود امنیت نرم‌افزار کمک می‌کند. موفقیت این رویکرد ناشی از بازخورد پوشش (coverage feedback) استخراج شده از سیستم تحت آزمون (Program Under Test – PUT) است که فازر را برای کاوش بخش‌های مختلف برنامه هدایت می‌کند. رایج‌ترین شیوه استفاده از این بازخورد، جستجوی نوآوری‌محور (novelty search) است؛ در این روش، فازر تنها ورودی‌هایی را
چکیده – فازینگ (Fuzzing) به یکی از مؤثرترین تکنیک‌های خودکار برای کشف آسیب‌پذیری‌ها و باگ‌های (bug) نرم‌افزاری تبدیل شده است. با وجود سال‌ها پژوهش که جنبه‌های مختلف این حوزه را هدف قرار داده‌اند، ارزیابی میزان پیشرفت واقعی فازینگ در گذر زمان همچنان چالش‌برانگیز است. در این مقاله، ما یک تحلیل تجربی در مقیاس وسیع از روند پیشرفت فازینگ ارائه می‌دهیم که بر پایه ++AFL انجام شده است؛ پیشرفته‌ترین فازری که
آسیب پذیری‌های امنیتی در دستگاه‌های اینترنت اشیاء (IoT یا Internet-of-Things)، پلتفرم‌های موبایل و سیستم‌های خودران (autonomous systems) همچنان بحرانی باقی مانده‌اند. فازرهای سنتی مبتنی بر جهش (mutation-based fuzzers) با وجود اینکه مسیرهای کد را به‌طور مؤثر کاوش می‌کنند عموماً تغییرات را در سطح بایت یا بیت انجام می‌دهند و از منطق معنایی غافل‌اند. ابزارهای مبتنی بر پوشش کد (Coverage-guided tools) مانند ++AFL برای اعمال محدودیت‌های ساختاری سطحی، به فرهنگ لغت‌ها (dictionaries)،
۱. مقدمه‌ای بر فازینگ (An Introduction to Fuzzing) فازینگ (Fuzzing) یکی از مؤثرترین روش‌های خودکار برای شناسایی باگ‌ها (Bug) و آسیب‌پذیری‌های نرم‌افزاری است که با تولید و ارسال ورودی‌های تصادفی، نیمه‌تصادفی یا ساخت‌یافته، رفتار برنامه را در شرایط غیرعادی مورد بررسی قرار می‌دهد. هدف اصلی این تکنیک، وادار کردن نرم‌افزار به پردازش داده‌های غیرمنتظره و تحلیل واکنش آن در برابر این ورودی‌ها است تا خطاهایی مانند کرش (Crash)، نشت حافظه
چکیده – نرم‌افزارهای مدرن اغلب ورودی‌هایی با دستور زبان‌های (grammars) بسیار پیچیده را می‌پذیرند. برای انجام فازینگ جعبه خاکستری (greybox fuzzing) و کشف باگ‌های امنیتی (security bugs) در چنین نرم‌افزارهایی، تولید ورودی‌هایی که با دستور زبان ورودی نرم‌افزار مطابقت داشته باشند، ضروری است. با این حال، این یک کار چالش‌برانگیز شناخته شده است زیرا نیاز به درک عمیقی از گرامر دارد که اغلب در دسترس نیست و استنباط آن دشوار
چکیده – فازینگ (Fuzzing) به عنوان یکی از پرکاربردترین تکنیک‌های آزمون نرم‌افزار، با تولید تعداد زیادی ورودی آزمون (Test Input) می‌تواند طیف متنوعی از نقاط ضعف موجود در یک برنامه، از جمله باگ‌های نرم‌افزاری (Software Bugs) و آسیب‌پذیری‌ها (Vulnerabilities) را شناسایی کند. به دلیل اثربخشی این روش، فازینگ به عنوان روشی ارزشمند برای کشف و شکار باگ (Bug Hunting) شناخته می‌شود. در این مقاله، ضمن ارائه مروری بر فازینگ که
چکیده – فازینگ جعبه خاکستری (greybox fuzzing) از طریق اثربخشی بی‌سابقه در شناسایی خودکار خطاها، به بهبود امنیت نرم‌افزار کمک می‌کند. موفقیت این رویکرد ناشی از بازخورد پوشش (coverage feedback) استخراج شده از سیستم تحت آزمون (Program Under Test – PUT) است که فازر را برای کاوش بخش‌های مختلف برنامه هدایت می‌کند. رایج‌ترین شیوه استفاده از این بازخورد، جستجوی نوآوری‌محور (novelty search) است؛ در این روش، فازر تنها ورودی‌هایی را
چکیده – فازینگ (Fuzzing) به یکی از مؤثرترین تکنیک‌های خودکار برای کشف آسیب‌پذیری‌ها و باگ‌های (bug) نرم‌افزاری تبدیل شده است. با وجود سال‌ها پژوهش که جنبه‌های مختلف این حوزه را هدف قرار داده‌اند، ارزیابی میزان پیشرفت واقعی فازینگ در گذر زمان همچنان چالش‌برانگیز است. در این مقاله، ما یک تحلیل تجربی در مقیاس وسیع از روند پیشرفت فازینگ ارائه می‌دهیم که بر پایه ++AFL انجام شده است؛ پیشرفته‌ترین فازری که
آسیب پذیری‌های امنیتی در دستگاه‌های اینترنت اشیاء (IoT یا Internet-of-Things)، پلتفرم‌های موبایل و سیستم‌های خودران (autonomous systems) همچنان بحرانی باقی مانده‌اند. فازرهای سنتی مبتنی بر جهش (mutation-based fuzzers) با وجود اینکه مسیرهای کد را به‌طور مؤثر کاوش می‌کنند عموماً تغییرات را در سطح بایت یا بیت انجام می‌دهند و از منطق معنایی غافل‌اند. ابزارهای مبتنی بر پوشش کد (Coverage-guided tools) مانند ++AFL برای اعمال محدودیت‌های ساختاری سطحی، به فرهنگ لغت‌ها (dictionaries)،
۱. مقدمه‌ای بر فازینگ (An Introduction to Fuzzing) فازینگ (Fuzzing) یکی از مؤثرترین روش‌های خودکار برای شناسایی باگ‌ها (Bug) و آسیب‌پذیری‌های نرم‌افزاری است که با تولید و ارسال ورودی‌های تصادفی، نیمه‌تصادفی یا ساخت‌یافته، رفتار برنامه را در شرایط غیرعادی مورد بررسی قرار می‌دهد. هدف اصلی این تکنیک، وادار کردن نرم‌افزار به پردازش داده‌های غیرمنتظره و تحلیل واکنش آن در برابر این ورودی‌ها است تا خطاهایی مانند کرش (Crash)، نشت حافظه
چکیده – نرم‌افزارهای مدرن اغلب ورودی‌هایی با دستور زبان‌های (grammars) بسیار پیچیده را می‌پذیرند. برای انجام فازینگ جعبه خاکستری (greybox fuzzing) و کشف باگ‌های امنیتی (security bugs) در چنین نرم‌افزارهایی، تولید ورودی‌هایی که با دستور زبان ورودی نرم‌افزار مطابقت داشته باشند، ضروری است. با این حال، این یک کار چالش‌برانگیز شناخته شده است زیرا نیاز به درک عمیقی از گرامر دارد که اغلب در دسترس نیست و استنباط آن دشوار
