فازینگ شامل تعداد زیادی تصمیمگیری است که برای به حداکثر رساندن کارایی، به پارامترهای دقیق و از پیشتنظیم شده نیاز دارند. این موضوع به ویژه در فازینگ هستهٔ سیستمعامل اهمیت بیشتری دارد، زیرا (۱) هستههای سیستم عامل بسیار بزرگ و پیچیدهاند، (۲) رابط فراخوانی سیستمی (syscall) خاصی دارند که نیازمند مدیریت ویژه است (مثلاً کدگذاری وابستگیهای صریح بین syscallها)، و (۳) رفتار ورودیها (یعنی تستکیسها) به دلیل ماهیت حالتمند هستهها